Peter Quilter

Z encyklopediaksiazek
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

ur. nieznane, Colchester, Anglia

Quilter.jpg

Popularny dramaturg angielski. Honorowy absolwent Uniwersytetu w Leeds. Przez 14 lat mieszkał w Greenwich w Londynie, po czym wyniósł się na Wyspy Kanaryjskie. Początkowo był prezenterem programu dla dzieci w BBC. Zajmuje się odsłanianiem kulisów wielkich postaci showbiznesu i wyszydzaniem jego pustki i zakłamania. Jego sztuki przetłumaczono na 20 języków i wystawiono w 33 krajach.

Dramaty

„BOSKA!” (Glorious!, 2005). Popularna sztuka, która opowiada o Florence Foster Jenkins, autentycznej pieśniarce, która zyskała sobie miano najgorszej piosenkarki świata. Mimo że Jenkins nie miała za grosz talentu i niemiłosiernie fałszowała, cieszyła się ogromną popularnością i podczas swych licznych tournee zapełniała największe sale koncertowe. Choć los poskąpił jej zdolności wokalnych obdarzył zarazem majątkiem, dzięki któremu mogła, nie zważając na opinie i szyderstwa realizować swoje wielkie marzenie. W interpretacji Quiltera Jenkins zarazem obnaża konformizm środowiska muzycznego, które reprezentuje uległy pianista, gotowy fałszować z bohaterką w zamian za pokaźną pensję. Z drugiej strony autor zachowuje pewnego rodzaju podziw dla pasji nieudanej artystki, która żyje w swym urojonym świecie i w zasadzie jest niegroźna w swym zidiocieniu, a w pewien sposób nawet szczęśliwsza od tych, którzy ją krytykują, czego dowodzi jej konfrontacja z neurotyczną krytyczną sztuki, występującą z poziomu chłodnego racjonalizmu. Pewne niedociągnięcia artystyczne utworu (np. niedostateczne pogłębienie postaci drugoplanowych, zwłaszcza osoby towarzyszy życia Jenkins) rekompensuje satyryczne zacięcie autora i inteligentny humor. Łatwo zauważalna dwuznaczność dramatu opiera się też na fakcie, że w każdym wielkim artyście jest coś z Florence Foster Jenkins, lub też przynajmniej strach przed tym, by nie okazać się nią. W ten sposób sztuka Quiltera dotyka kwestii subiektywizmu w ocenie dzieł artystycznych. Stawiając wszystko na głowie, ukazując beztalencie, oklaskiwane przez miliony, jednocześnie kwestionuje obowiązujące hierarchie wartości. Nieprzypadkowo bohaterka, stykając się z niechęcią, przywołuje niezrozumianych geniuszy przeszłości, których też ktoś obrzucał inwektywami. Na West Endzie sztuka była wystawiona 200 razy. Odniosła też wielki sukces w Polsce, dzięki znakomitej roli Krystyny Jandy.

Tłumaczenia

  • Elżbieta Woźniak (2011)
Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Narzędzia